Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ζουν σαν να πρόκειται να ζήσουν για πάντα. Που ξοδεύουν μια ολόκληρη ζωή προσμένοντας ένα καλύτερο ή, απλά, διαφορετικό μέλλον, αλλά εκείνο αρνείται πεισματικά να τους κάνει το χατίρι: ποτέ δεν έρχεται…
Δεν μας απασχολεί εδώ η αναβλητικότητα στην καθημερινή ζωή (χάσιμο προθεσμιών ή καθυστέρηση εκπλήρωσης των υποχρεώσεων). Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι η αναβολή της ίδιας της ζωής. Η υποθήκευση του πολύτιμου «εδώ και τώρα» για χάρη ενός αμφίβολου «εκεί και τότε».
Μας ενδιαφέρει να πλησιάσουμε τους αφανείς, αθόρυβους και διακριτικούς εκείνους ανθρώπους που μοιάζουν να είναι απόντες από την ίδια τους τη ζωή. Που βαθιά μέσα τους, με λύπη και κόπο ίσως, συνειδητοποιούν ότι αφήνουν τη ζωή να περνάει και να τους προσπερνάει. Που, παρόλα αυτά, εμμένουν στη στάση ζωής «αναβάλλεται μέχρι νεοτέρας» και διαρκώς .....
παζαρεύουν:
«Θα ζήσω αύριο. Ή μεθαύριο. Ή κάποια στιγμή στο μέλλον. Κάποτε, τέλος πάντων, αλλά όχι τώρα… όχι ακόμα…».
Για να το πούμε χοντρά, ζωή σε αναμονή σημαίνει δε λερώνω τα χέρια μου.
Σημαίνει ότι παθητικά αφήνω τα πράγματα ως έχουν, διασφαλίζοντας ότι δεν θα καλυτερέψουν ούτε θα χειροτερέψουν. Μένω στην ίδια δουλειά ή σχέση παρόλο που δεν με ικανοποιεί, δεν εκφράζω αυτά που αισθάνομαι ή θέλω, δεν επιχειρώ να πραγματοποιήσω όσα ονειρεύομαι, αφήνω τα καινούργια ρούχα αφόρετα στην ντουλάπα, εν ολίγοις, κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου προκειμένου να μείνουν όλα τα ίδια.
Με ποια δικαιολογία, άραγε, τα κάνω όλα αυτά;
Είμαι τελειομανής. Οτιδήποτε κάνω πρέπει να είναι τέλειο, δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη ή επιπόλαιους αυθορμητισμούς. Αν και σπανίως καταφέρνω να εξασφαλίσω τις ιδανικές συνθήκες δράσης – η αναθεματισμένη κατάλληλη στιγμή δεν εμφανίζεται σχεδόν ποτέ – αρνούμαι να κάνω πίσω: αν κάτι δεν μπορεί να γίνει τέλεια, προτιμώ να μη γίνει καθόλου.
Δυσκολεύομαι να πάρω αποφάσεις. Σκέφτομαι και αναλύω εξονυχιστικά το
