Γνωρίζουμε ότι όλες οι προσεγγίσεις της εκπαίδευσης σχετικά με τις δυνατότητές της, ως κοινωνικού θεσμού, να επιτελέσει συγκεκριμένες κοινωνικές λειτουργίες, αποδέχονται την αποτελεσματικότητά της ως προς αυτή την επιτέλεση. H διαφωνία τους βρίσκεται στο ότι ορισμένες από αυτές επιδιώκουν να εξηγήσουν και να δικαιολογήσουν το περιεχόμενο αυτών των λειτουργιών, ενώ άλλες επιδιώκουν να το θέσουν υπό αμφισβήτηση.
Συμφωνούν, επίσης, στο ότι η εκπαίδευση αποτελεί έναν καθοριστικό παράγοντα της εξέλιξης της ζωής των ανθρώπων σε ατομικό επίπεδο, γιατί, εξαιτίας των μέσων που παρέχει, συμβάλλει σε σημαντικό βαθμό στη διαμόρφωση του περιεχομένου, του τρόπου και του είδους αυτής της εξέλιξης. H διαφωνία εδώ έγκειται στο ότι αυτό που η εκπαίδευση μπορεί να προσφέρει και δεν το προσφέρει σε όλους, από ορισμένες προσεγγίσεις κρίνεται δίκαιο αλλά και αναγκαίο και από άλλες θεωρείται μια ανισοποιητική διαδικασία και

